18.12.2012  

A A A

Poleć znajomym

 Drukuj

Wydatki na samochód zastępczy można zaliczyć do kosztów podatkowych

Firma może korzystać z samochodów zastępczych w sytuacji gdy służbowe auta są serwisowane lub naprawiane. Sprawdź, podatkowe konsekwencje takiego działania.

Sposób kwalifikacji wydatków związanych z eksploatacją samochodów zastępczych będzie uzależniony od tego, z jakim autem mamy do czynienia w konkretnym przypadku. Jeśli nie jest to samochód osobowy, to wspomniane wydatki (poniesione np. na zakup paliwa, części zamiennych, korzystanie z myjni itp.) wolno zaliczać do kosztów podatkowych w pełnej wysokości, a ponadto nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu.

Inaczej będzie w sytuacji, gdy pojazd ma status samochodu osobowego w rozumieniu art. 7 ustawy z 15 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o rachunkowości oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 102, poz. 585). Wówczas – w związku z faktem, że samochód zastępczy nie jest składnikiem majątku firmy – omawiana kwalifikacja będzie podlegać ograniczeniom, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o PIT (art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o CIT). Oznacza to, że przedmiotowe wydatki będą stanowić koszt uzyskania przychodu, ale tylko do wysokości limitu wynikającego z przemnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu pojazdu oraz stawki za 1 kilometr przebiegu (tzw. kilometrówka). Potwierdził to m.in. WSA w Gdańsku w wyroku z 12 stycznia 2011 r. (sygn. akt I SA/Gd 1146/10).

Obowiązujące w tym zakresie stawki zostały określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz.U. nr 27, poz. 271 ze zm.). Trzeba też dodać, że do ujęcia omawianych wydatków w kosztach uzyskania przychodów niezbędne jest prowadzenie ewidencji przebiegu pojazdu (art. 23 ust. 5 ; art. 16 ust. 5 ustawy o CIT). Ponadto wskazane wydatki powinny być udokumentowane stosownymi dowodami księgowymi (np. fakturami VAT).

Należy także wiedzieć, że wspomnianych wcześniej ograniczeń nie stosuje się w odniesieniu do samochodów osobowych używanych na podstawie umowy leasingu (art. 23 ust. 3b ustawa o PIT; art. 16 ust. 3b ustawy o CIT). Dlatego jeśli czasowo wykorzystujesz w swojej działalności zastępcze auto osobowe otrzymane w zamian za leasingowany (lecz np. oddany do naprawy) pojazd na podstawie zawartej z finansującym umowy, to nie masz obowiązku prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu, związane zaś z jego eksploatacją wydatki wolno Ci potrącić w kosztach w pełnej wysokości. Potwierdzały to w swoich wyjaśnieniach organy podatkowe, czego przykładem jest postanowienie Naczelnika Pomorskiego Urzędu Skarbowego z 6 lutego 2007 r. (nr DP/423-0172/06).

Interpretacja US

W przypadku konieczności serwisowania samochodu, która spowoduje przestój dłuższy niż 24 godziny, Wydzierżawiający zobowiązany jest udostępnić Spółce pojazd zastępczy (…). W tej sytuacji można przyjąć, że pojazd zastępczy używany jest na podstawie umowy leasingu zdefiniowanej w art. 17a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, co warunkuje wyłączenie stosowania art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy z 15 lutego 1992 r.”.

Postanowienie Naczelnika Pomorskiego US z 6 lutego 2007 r., DP/423-0172/06.

Dość często zdarza się również, że przedsiębiorcy, którzy oddali swoje auta do naprawy albo serwisu, z różnych względów nie korzystają z bezpłatnych samochodów zastępczych udostępnionych przez warsztat naprawczy (dealera), lecz wynajmują takie auta we własnym zakresie i na własny koszt. Jeśli wydatki dotyczące tej operacji wykazują związek z prowadzoną przez nich działalnością gospodarczą, co jest stosunkowo łatwo wykazać, to będą stanowić koszty podatkowe w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o PIT (art. 15 ust. 1 ustawy o CIT). Takie wnioski nasuwają się m.in. z treści pisma Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku z 5 lipca 2005 r. (nr PF/415-94S.S./II/05).

W przypadku korzystania przez podatnika z auta zastępczego pojawia się także pytanie, czy powyższa okoliczność skutkuje u niego powstaniem przychodów z działalności gospodarczej. Odpowiedź na nie jest prosta, jeśli wspomniany podmiot płaci za możliwość używania takiego samochodu. Oczywiście w takiej sytuacji nie mamy do czynienia ze świadczeniem o charakterze nieodpłatnym, a tym samym brak jest podstaw do jego opodatkowania na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 8 ustawy o PIT (art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT). Jak jednak postąpić w sytuacji, gdy np. warsztat udostępniający takie auto nie wymaga uiszczenia z tego tytułu stosownej zapłaty? W piśmiennictwie podatkowym dominuje pogląd, że również w takiej sytuacji nie występuje nieodpłatność świadczeń w rozumieniu powołanych wcześniej przepisów, która mogłaby skutkować koniecznością ich opodatkowania. Należy bowiem podkreślić, że możliwość używania samochodu zastępczego np. w związku z przekazaniem własnego auta do naprawy jest ściśle związana z tą usługą. Ponieważ wspomniana usługa z reguły jest świadczona odpłatnie, taki sam charakter należy również przypisać świadczeniu, o którym mowa. Fiskus może natomiast kwestionować brak ustalenia przychodów z omawianego tytułu w sytuacji, gdy podatnik otrzymał do dyspozycji samochód zastępczy, pomimo że nie przewidywała tego zawarta z drugą stroną (np. warsztatem naprawczym, serwisantem) umowa.

Podstawa prawna:

  • art. 22 ust. 1, art. 23 ust. 1 pkt 46, ust. 3b i ust. 5 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r. poz. 361),

  • art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1 pkt 51, ust. 3b i ust. 5 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2011 r. nr 74, poz. 397 ze zm.),

Mariusz Olech

 


Przepisz kod:

Pola oznaczone * sa wymagane.

Bezpłatny e-letter


Strona używa plików cookies.

Kliknij tutaj, żeby dowiedzieć się jaki jest cel używania cookies oraz jak zmienić ustawienia cookie w przeglądarce.
Korzystając ze strony użytkownik wyraża zgodę na używanie plików cookies, zgodnie z bieżącymi ustawieniami przeglądarki.